middenin een zandstorm kan je recht blijven
kijken in de milde ogen van een verduisterde zon.
de weggeblazen krijtrotsen schijnen
gevangen in witte mist. wind overschildert

met strakke hand en brede borstel het landschap
tot referentiepunten wijken. wat ooit een zee was
verbeeldt zichzelf in horizontale luchtstromen
van gedempt guldenroedegeel. zo vallen we

samen in vanzelfsprekende overgave aan
de razende aarde, die onze blikken onderdanig
neerwaarts buigt, onze huid en kleren kleurt
in tinten van eeuwenoud honinggoud.

in de milde ogen van de bedoeïenen, verduisterd
door spiegelzonnebrillen, vangen we onszelf op,
rechtop, middenin de storm.

Ann Van Dessel