Toen hij zijn hoofd door de deuropening stak
stroomde het licht langs zijn lichaam naar binnen
een beeld dat niet van wijken wist

ik dichtte hem iets groots toe: alle mensen
die ik niet heb gekend, alle tijden
die mij voorbijgingen

hier – mijn vlees jouw deken
vezels strakgetrokken

ik liet mijn wimpers achter
wierp mezelf in het zwarte water

Annika Cannaerts