ik heb nooit spijt van hen gehad,
geen seconde.
ze gaven zin aan de puinhoop.

maar zij – godverdomme!
ze was niet wreed, niet op de klassieke manier.
ze gooide niks, schreeuwde niet,
ze trok gewoon elke kleur uit de lucht
tot ik vergat hoe een goede dag eruitzag.

ze vermoorde me niet, maar ze schilde me
langzaam.

we waren beleefde lijken onder één dak
die elkaar tolereerden tegen beter weten in
op een fundament van rot.

zij wisten van niks.
ik speelde elke man die ik niet was
om hen heel te houden.
ik was geen held, alleen iemand die dacht dat liefde
betekende: blijven.

nu zijn ze groter en stellen vragen
met ogen te wijs voor hun leeftijd.
en ik zeg: jullie waren het altijd waard –
maar de rest hou ik voor mezelf.

akim a.j. willems