de stad die nooit slaapt, daar loop jij
een toerist en je kijkt
je ogen uit om zoveel moois.
ravijnen vanuit een privé helikopter

de stad prikkelt je, de neppe eiffeltoren
de gondels van venetië, en natuurlijk
het gokken – kiezen is verliezen
en wat ik je niet durf te vragen

is hoeveel vrouwen naar je lonken
neem je ze mee je bed in, aan mijn kant
van het bed. je slaapt als ik bijna ontwaak
je bent wakker als ik mijn ogen sluit

je zou niet van je laten horen, schreef je me
sporadisch tikt toch een bericht met superlatieven
een concert in een bol, het kan niet op
epic, mindblowing, weergaloos

en ik die achterbleef en denk: wil je
me nog – als je weer landt

Monique Bol