We schrobden het vuil uit onze plooien
verloren onze vacht en leerden behoedzaam lezen
eeuwen later keken we de hemel voorbij

Wetenschap bedreigde het toeval, holde
de vertrouwde weg uit met zwart-wit resultaten
ruilde vergezichten voor tunnelvisie

De zee werd in het openbaar geveild
onder het gewicht van omgewoeld zand
brak elke golf in haar keel

Nu klinken mensen als dieren in nood
in dit wrak van een wereld wacht ons
een stoffig einde onder een lek geprikte zon

Steven Van Der Heyden