een man verwarmt zich
aan zijn rillende knoken
terwijl klimop spreekt
over hoe te woekeren
in een buitenaardse taal

het landschap weerkaatst
in het zwart van zijn ogen
en het huis bezweert
datgene wat glansrijk was
met dichtgeplakte ramen

daarachter kussen
wandelpaden hun wieken
krijst een wolk meeuwen
cirkels boven het water
verdwijnt de tijd voor even

Ronny Dijksterhuis