bert deben
Overal liggen er elfenvleugeltjes
met een zaadje aan, ik ken hun naam niet
ze helikopteren naar beneden en liggen
daar te wachten op harken van tuiniers
in fel oranje pakken. De duiven
wandelen vertrouwelijk dicht bij
doen alsof ze druk bezig zijn met af
en toe wat pikken in het groen, hopend
op wat koek of chips. Ik stel hen teleur
door niets te eten. Naast mij vraagt
iemand luid aan vermoedelijk een vriend:
‘Hoe stelt uw vrouw het in Amerika,
is ze nog steeds depressief?’ Als een duif
pik ik kruimeltjes van het gesprek mee.