Antony Samson
De avond valt met bakken uit de lucht.
De winkelstraat glanst onder de straatverlichting,
in plassen verdrinken logo’s van de middenstand.
Mensen buigen het hoofd in de regen,
mensen trekken dezelfde grimas in de regen,
mensen hebben een identieke tred in de regen,
mensen kunnen zich beter verstoppen in de regen
onder paraplu’s en capuchons. Heeft de een iets
om naar uit te kijken, loopt de ander van iemand weg
en god weet welk pad eenieder heeft afgelegd.
Dit is wat regen met ons doet: kop in kas
haasten we ons naar een zeker ongewisse
door straten, stegen en een gang van zaken
waar het voor sommigen ruikt naar vocht.