akim a.j. willems
laat ons onze letsels likken, weer kind worden
nu de pijn volwassen is geworden, laat ons
bomen zijn en lommerte om samen in te schuilen
laat ons een foto nemen terwijl we nog groen lachen
laat ons de gebalde vuisten bij de hand nemen
en ze verbannen op gejaagde wind, maar eerst
laat ons onfatsoenlijk poëzie bedrijven onder de linde,
warm en naakt
en ons daarna weer – laat ons die optie – hullen in zwijgen