Vanessa Daniëls
Er is een vogel…
Er is een vogel die tijdens het dromen
nooit verder komt dan de kerktoren,
het bos, de heuvelrand.
Voor het slapengaan kamt hij zijn vleugels,
honderd streken voor de glans,
dan begint de dans van vallen in de nacht.
In cirkels dwarrelt hij dieper, nooit horizontaal
de verte in. Altijd flirt hij met de val,
schudt zich net op tijd wakker.
Overdag drijft hij op zuiderse luchtstromen
maar bij de minste slagwind
heeft hij geen poot om op te staan.
Dan ligt hij in het gras, strijkt zich
honderd maal voor de schijn glad en wacht
op de mens die hem weer in zijn vleugels werpt.