Tom Driesen

Op de drempel van een keuken staan.
Naar handen kijken.
Nagels bestuderen.
Uit een gedachte ontwaken
die net zo goed
een droom had kunnen zijn.

De reizen van het netvlies vegen.
De beelden over manna,
een gouden koe en iets met regels.
Een diepe zucht
weer aan de lucht teruggeven
nadat we net de heilige berg
van ons slaapvertrek zijn afgedaald.
Een tocht op automatische piloot.

Zo staan wij daar: Mozes en ik
aan de drempel van ons beloofde land
van theekoppen, brood, melk, honing
en in mijn geval ook wel een wafelijzer
en weten bij god niet meer
wat we hier eigenlijk kwamen doen.