Monique Bol
wilden ze ons maar horen, inzien dat we schrijven
willen met krul en punten, naar buiten, zelf kiezen
wat wanneer en hoe, leren rekenen en later
onze eigen stoffenwinkel, samen sluierdansen
in de schaduw van de oude plataan. een vrije wind
langs onze lange haren, ze geuren naar zomer.
onzichtbare meisjes beroven zich
van het leven in een laatste schreeuw
richting westen. autorijden, dokter worden
onze prins op het witte paard
in al die zoete meisjesdingen willen we
het vuur van vrijheid weer doen oplaaien
wij als zelfverklaarde wereldvrouwen, nu nog
jonge blaadjes. in het witte dorp blijft voor ons
de schoolpoort gesloten, daarachter weten we
onze bekraste banken