Hij haakt zijn vingers in de mijne.
Ik brei onze steken tot een patroon.
Wij zijn een lijnenspel van minderen en meerderen.
Schakeringen van roze tot bordeaux.Tot er een steek valt.
Een misbegrepen woord.
Onbehagen.
De dialoog stokt.Haperend, vluchtend verstand.
Handen klauwen. Doelloos.
De dosering pillen wordt hoger en hoger.
Neemt zijn geest over.
Laat zijn ziel verloren gaan.Grafieken tonen wat rest van menselijk leven.
Hij zet nog steeds een voet voor de ander.
Zijn mond lepelt nog soep.In zijn glansverloren ogen is onze trui vaalgrijs.